Hulp voor naasten: als iemand van wie je houdt verslaafd is

Herken je dit?

• Je controleert stiekem flessen, afschriften of telefoons, en voelt je daar schuldig over
• Je maakt excuses naar familie, vrienden of werk om het gebruik van de ander te verbergen
• Afspraken worden steeds gebroken, beloftes om te stoppen ook
• Je past je eigen leven aan om conflicten of gebruik voor te zijn
• Je schommelt tussen boosheid, medelijden, hoop en machteloosheid

Dit patroon is kenmerkend voor naasten van iemand met een verslaving. Het zegt niets over jouw tekortschieten. Het zegt dat je te maken hebt met een ziekte die iedereen om de gebruiker heen meetrekt. Twijfel je of er echt sprake is van verslaving? De zelftest kun je ook invullen met een ander in gedachten.

Wat kun je doen, en wat werkt juist niet?

Wat helpt:

• Benoem wat je ziet op een rustig, nuchter moment, zonder verwijten: "ik maak me zorgen om je"
• Stel duidelijke grenzen en houd je eraan, ook als dat moeilijk is
• Laat de gevolgen van het gebruik bij de gebruiker liggen
• Blijf in verbinding: veroordeel het gedrag, niet de persoon

Wat begrijpelijk is, maar meestal niet helpt:

• Redden en opvangen: schulden betalen, smoezen bedenken, problemen gladstrijken. Hoe zachter de gevolgen, hoe langer het gebruik doorgaat
• Controleren, smeken of dreigen: het werkt hooguit even, daarna wint de verslaving het weer
• Wachten tot diegene "de bodem raakt": hulp zoeken kan op elk moment, en eerder is beter

Zorg ook voor jezelf

Naasten van mensen met een verslaving lopen zelf vaak vast: slecht slapen, piekeren, schuldgevoel, een leven dat steeds meer om de ander draait. Jouw welzijn is geen bijzaak. Praat met iemand die je vertrouwt, zoek lotgenoten op of neem contact met ons op voor advies. Ook als degene om wie het gaat nog geen hulp wil, kun jij al steun krijgen.

Hoe krijg je iemand in behandeling?

1. Begin met een gesprek op een goed moment: nuchter, rustig, zonder publiek. Vertel wat je ziet en wat het met je doet
2. Bied perspectief: behandeling wordt vergoed vanuit de basisverzekering en een verwijzing van de huisarts is veelal de snelste weg
3. Meld je gerust namens je naaste: bel ons of stuur een bericht, dan denken we mee over de volgende stap, ook als diegene zelf nog niet zover is
4. Wil diegene (nog) niet? Dat is pijnlijk, maar niet het einde. We adviseren je hoe je het gesprek open houdt en waar jouw grenzen liggen

Wat BasicME voor naasten doet

• Vrijblijvend advies, ook als de gebruiker nog geen hulp wil
• Systeemgesprekken: als naaste word je betrokken bij de behandeling en de begeleiding
• We nodigen je nadrukkelijk uit om mee te komen naar de intake: steun van naasten maakt een groot verschil
• Familie en naasten worden betrokken bij de behandeling en het herstel

Veelgestelde vragen van naasten

Kan ik iemand aanmelden die zelf geen hulp wil?+

Behandeling werkt alleen als iemand zelf meedoet; gedwongen opname loopt via andere routes. Maar je kunt wél nu al met ons overleggen: we denken mee over hoe je het gesprek voert en welke stappen mogelijk zijn.

Word ik betrokken bij de behandeling?+

Ja. Met toestemming van de cliënt betrekken we naasten actief, bij de intake en tijdens het traject. Herstel doe je niet alleen.

Is mijn verhaal vertrouwelijk?+

Ja. Ook een adviesgesprek als naaste valt onder ons beroepsgeheim.