Zij gingen je voor

Het verhaal van Chris

“Ik wist niet meer of ik wilde leven, maar ik wist wel dat ik zo niet door kon gaan.”

Toen ik bij BasicME in zorg kwam, kwam ik net uit een kliniek die niet werkte met het 12-stappenprogramma. Via de meetings kwam ik in aanraking met BasicME. Ik was vastbesloten om alles aan te pakken wat me kon helpen om beter voor mezelf te zorgen, en vooral: om niet terug te vallen in gebruik.

Het moment waarop ik écht voelde dat er iets moest veranderen, was na het einde van een relatie. Ik zat er helemaal doorheen, emotioneel én financieel. De drugs hadden me totaal in de greep. Ik voelde me zo verloren dat ik niet meer wist of ik nog wel wilde leven. Uit pure wanhoop besloot ik hulp te zoeken.

Bij BasicME vond ik die hulp. Wat me meteen opviel, was de hechte band met de groep. Het voelde vertrouwd omdat het je fellows zijn, mensen die weten wat je doormaakt. In het begin vond ik het moeilijk om mezelf echt open te stellen, vooral emotioneel. Maar stap voor stap lukte het steeds beter.

Wat ik bij BasicME vooral geleerd heb, is om doelen te stellen in mijn leven en om niet alles in één keer te willen. Ik leerde rustiger aan te doen, en vooral: vol te houden.

Sinds mijn tijd bij BasicME durf ik me meer uit te spreken. Ik ben minder verlegen, zowel in meetings als in het dagelijks leven. En misschien wel het belangrijkste: ik voel dat ik er ook mag zijn. Ik ben niet alleen.

Aan iedereen die zich herkent in mijn verhaal wil ik zeggen: blijf open naar jezelf en naar de mensen die je willen helpen. Geef alles wat je hebt. Het is niet makkelijk, zeker niet, maar jíj bent het waard. Echt waar. Het leven wordt zoveel mooier wanneer je jezelf terugvindt, of op zijn minst op zoek gaat naar wie je bent. Geef jezelf die kans. Het is het waard.

Het verhaal van Floor

“Het licht in mij was uit. Nu brandt het weer.”

Mijn leven vóór BasicME was donker. Ik was aan het overleven in plaats van leven. Eenzaam, radeloos, emotioneel kapot en dagelijks aan het gebruiken, omdat ik niet meer wist hoe ik anders met het leven om moest gaan. Ik was moe van het vechten. Op.

Het moment dat alles veranderde, was toen ik mijn huis én relatie kwijtraakte en terug bij mijn moeder moest gaan wonen. Het ging snel bergafwaarts. Ik gebruikte dagelijks, soms zo heftig dat ik twijfelde of ik de nacht zou overleven. Ik zocht eerst hulp voor mijn omgeving, niet voor mezelf; ik dacht dat ik geen hoop meer had. Maar diep vanbinnen begon er iets te verschuiven. Dankzij de steun van mijn familie voelde ik langzaam: misschien bén ik het toch waard.

Toen ik na mijn kliniekopname in een safehouse van BasicME kwam wonen, begon mijn herstel pas echt. In dat jaar groeide ik van een onzeker meisje naar een volwassen vrouw die in zichzelf gelooft. Daarna kreeg ik nog ambulante begeleiding, wat me hielp om zelfstandig verder te gaan.

Wat mij het meest hielp bij BasicME? Het vertrouwen dat ze in mij hadden, zelfs als ik het zelf kwijt was. Ik voelde me gezien, gehoord en gesteund, altijd. Het programma, het leven met lotgenoten, de routine, bidden en mediteren: het gaf me rust en kracht. En ik heb geleerd: ik mag er zijn, precies zoals ik ben, met álles wat ik voel.

Vandaag voel ik me vrij. Voor het eerst ben ik écht gelukkig met wie ik ben. Ik reageer niet meer vanuit pijn of angst. Ik leef.

Mijn boodschap aan jou? Geef jezelf die ene kans. Ook jij bent het waard. Vraag om hulp. Geef je over aan het proces, ook al is het spannend. De weg is niet makkelijk, maar hij is wél mogelijk. Ik geloof in jou. En het allerbelangrijkste: vergeet nooit, jij bent het waard.

Het verhaal van Harm

“Ik dacht: óf ik zoek hulp, óf ik ga dood aan een overdosis.”

Voor mijn opname bij BasicME bestond mijn leven uit werken en 24/7 drugs gebruiken. Ik loog tegen iedereen, verloor het contact met vrienden en familie, en leefde geïsoleerd op de slaapkamer bij mijn moeder. De enige die me nog wilde zien was mijn dealer.

Na meerdere interventies van mijn familie en eindeloze dagen op mijn kamer besefte ik dat het zo niet langer kon. Ik wilde stoppen, maar wist niet hoe. Uiteindelijk koos ik voor hulp. Na een opname in een kliniek ging ik naar het safehouse van BasicME, en dat redde mijn leven.

Het traject was pittig, maar ik kreeg eindelijk de kans om aan mezelf te werken. Door dagelijkse sessies, begeleiding, meetings en het werken aan de stappen leerde ik mijn gedrag begrijpen en opnieuw zelfstandig leven. Ik vond steun bij mijn medebewoners en bouwde vriendschappen op die er écht toe doen.

Vandaag ben ik bijna drie jaar clean. Ik werk nu als persoonlijk begeleider op een dagbesteding, volg een opleiding in de zorg, en heb mijn familie terug. Ik ben weer een zoon, een broer en sinds mijn herstel zelfs twee keer oom geworden.

Mijn boodschap aan jou: vraag om hulp. Je hoeft het niet alleen te doen. Toen ik eerlijk durfde te zijn, kreeg ik eindelijk de hulp die ik nodig had. En dat heeft me een leven gegeven dat ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Het verhaal van Inge

“Ik ben 23 jaar verslaafd geweest. Verandering is mogelijk.”

Iedere dag zat ik op de grond met mijn bordje coke en blikje bier. Ik woonde bij de vader van een vriendin en voelde alleen maar stress. Ik poetste en kookte voor hem, maar verder kwam ik nergens aan toe. Mijn leven draaide om overleven, niet om leven.

Door mijn gebruik belandde ik uiteindelijk in een coma. Het moment dat ik uit de coma kwam, stond mijn hele familie rond mijn bed. Mijn zus en oudste dochter had ik al tien jaar niet gezien. Dat raakte me diep.

Mijn traject in het safehouse was zwaar: in een groep leven, het programma volgen en schematherapie. Maar door aan mezelf te blijven werken en met hulp van anderen lukte het mij om clean te blijven.

Wat ik geleerd heb? Geduld hebben, volhouden, en vooral: dat geheimen toxisch zijn. Eerlijkheid geeft stabiliteit en veiligheid. Nu ben ik clean. Ik heb mijn eigen plekje, contact met familie, en ik geniet van mijn kleinzoon. Alleen zijn vind ik nog steeds moeilijk, maar ik ben trots op hoe ver ik ben gekomen.

Mijn advies aan iedereen die in een afkickkliniek terechtkomt: pak daarna door en ga naar een safehouse. Het echte werk begint pas ná de kliniek. Je gedrag, hoe je met het leven omgaat, dát is het echte probleem. En daar krijg je hulp bij. Ik ben 23 jaar verslaafd geweest. Verandering is mogelijk, maar je moet eraan blijven werken. Mij is het gelukt, en dat gun ik iedereen.